დიდხანს ვიარე ირგვლივ. ხან ყინავდა და წვრილი ნემსების გროვასავით ტრიალებდა ქარი, ხანაც ნაცრისფერი უსახური ამინდი იყო, მოდიოდა თქეში და კრიალა ლურჯზე ანათებდა მზე. ღამეები, დღეები, მწუხრები და შეჭირხლული განთიადები. მაინც ოქროსფერად მოჩანდი. ბევრი გიარე გარშემო.
ძალიან მნიშვნელოვანი ადამიანი გამახსენდა და მომენატრა. როგორ მოვახერხე რომ ასე მივივიწყე, ერთხელაც არ შემაწუხა ნამუსმა და მოვძებნე ირგვლივ?
sandro (06.03.2008 3:18:03): xom xedav rom vcdilob shvelas sul gekitxebi, ar gedzineba? ar gedzineba? 
)) shen kidev meubnebi: zvirfaso mosvla rad gagiznelda, zvirfaso ristvis daigviane
sandro (06.03.2008 3:18:26): ogond zvirfasos ar ambob
მოთხრობა დამიწერია, უკვე არარსებული არქივებიდან დამიკოპირებია… “იყო და არა იყო რა” ყოფილა… მაგრამ ხომ მაინც გავიხსენე, ხომ მაინც იყო. მთელი წელიწადი მაჩუქა ადამიანმა და მერე დავწერე:
“…დიდი კორპუსი მოჩანს ჩემი აივნიდან. ვუყურებ. ფერად-ფერადად განათებული ფანჯრები ჩანს. თან დასასრულზე ვფიქრობ.
და მივხვდი
ამ ისტორიას დასასრული არა აქვს
კიდევ ბევრი ფურცელი შეიძლება გაივსოს, კიდევ ბევრი სტილით შეიძლება დაიწეროს, იქნებ აკვარიუმის ბნელ მხარეში ჩახედვაც მომინდეს ხოლმე ხანდახან და ცნობისმოყვარეობამ შემიპყროს რა არის იქეთ….
მაგრამ ვიცი
იქეთაც მე ვარ. ჩემს თავს დავინახავ იქეთ მხარესაც.
გაიგე ძვირფასო? მოგიყვნენ უკვე? ღამეები აღარაა გრძელი და საშინელი.
– ნუში აყვავდა, ნახე უკვე?…
კი ვნახე და მაშინვე გავიფიქრე არ დამავიწყდეს, სანდროს ვკითხო შეამჩნია თუ არა მეთქი : ) მაინც დამავიწყდა და მერე აღარაფერი მითქვამს. რა აზრი ჰქონდა. “
რა კარგია, რომ არსებობდი სანდრო. როგორი მადლობელი ვარ.
