fiamifero

პროფილი

fiamifero — Wed, 11 Jan 2012 09:59:17 +0000

ჩემთვის სევდა ასე ჟღერს.

დასასრულის გვეშინია. უფრო საშიში რაღაცეებიც არსებობს.

ნახევრად ჩაბნელებულ კინოდარბაზში ერთმანეთის პირისპირ იდგა სკამები. მე სახეზე მანათებდა ეკრანი. სხვებს ზურგზე. თუ არ ჩაუფიქრდები, არაფერი გაგაოცებს.

დაჯდება ვინმე და გიყურებს როგორ გძინავს. შეგრძნებაა უცნაური. მომწყინდა.

31

fiamifero — Sat, 31 Dec 2011 16:59:08 +0000

კიდევ ერთი წელი დამთავრდა. ვითომ არაფერი, მაგრამ დასრულების და ახალი ათვლის წერტილი გვჭირდება ხოლმე ეტყობა.

მადლობელი ვარ ამ წლის. მადლობელი ვარ, რომ ვარსებობ რომ ყველაფერი კარგადაა, რომ ყველა ჯანმრთელი და ცოცხალია.

იმედია საინტერესო წლები მელის, ამიტომ არასდროს მწყდება გული განვლილზე. არც ისე ბევრია ერთი წელი, რომ გავეტიროთ, მაგრამ არც ისე ცოტა, რომ რამე ახალი ვერ ვისწავლოთ და ვერ განვვითარდეთ. ცოტა კარგი ვისწავლე, ცოტაც ცუდი და ესეც საქმეა.

გზები მელოდება, ახალი და ჯერაც გაუვლელი, გამატარეთ : )

კეთილი პოსტი

fiamifero — Wed, 28 Dec 2011 20:54:59 +0000

თვეში ასე 2 კვირა გულგრილი და აპათიური ვარ. 1 კვირა საშინლად განრისხებული, 2-3 დღე კეთილ-პოზიტიური და დანარჩენი 3-4 დღე სევდიანი.

მიზანი – გავზარდოთ კეთილი დღეების რიცხვი რომელიმე დანარჩენის ხარჯზე.

მე მოვიგონე ზეიმი

fiamifero — Sun, 25 Dec 2011 22:09:50 +0000

მოვიგონე ფერები და მოვრთე.
მოვიგონე ამბები და ახდა.
მოვიგონე ადამიანები და გაცოცხლდნენ.
მიშველე, სასწრაფოდ. ახლა გძინავს და წარმოდგენაც არ გაქვს კიდევ რა შეიძლება მოვიგონო, ამიტომ სასწრაფოდ გამოფხიზლდი და გამოჩნდი – მგონი ერთადერთი ხარ რაც არ მომიგონია და მჭირდები.
მე ვარ წითელი.
ის მოიისფრო-ნაცრისფერია.
ის ოქროსფერი.
აი ის საერთოდაც მწვანეა, ბალახისფერი.
ერთადერთი შენ არ გაქვს ფერი, ნათელი ხარ უბრალოდ და გაიღვიძე დროზე!! ხვალ გვიან იქნება. ახლაც გვიანაა იქნებ. დროზე, თორემ აიზილება ეს ფერები და გამოვა ტალახი, როგორც ყოველთვის

ჰეი, მანდ თუ არის ვინმე, მომავალში, გამოახედეთ აქეთ, წყალი გადაასხით, რამე გააკეთეთ

ვაშენებ საბჭოთა კავშირს

fiamifero — Mon, 28 Nov 2011 10:35:01 +0000

ნოემბერი რა არაპროდუქტიული თვე გამომდგომია ბლოგისთვის. სამაგიეროდ ლაივში არაუშავდა, ვერ დავიჩივლებ. ცოტა ადრე კია შეჯამებისთვის, მაგრამ დილიდან თავში მიტრიალებს – რა ტემპებით ვცხოვრობ! :O შარშან ნოემბრიდან მოყოლებული 2 ძალიან მნიშვნელოვანი ადამიანის შეყვარება-გადაყვარება-დაკიდება მოვასწარი. მესამე – ჟივ, ზდაროვ, გმადლობთ ხუთწლედის გეგმა შესრულებულია, დამსახურებულ ტაიმ აუტს ვიღებ (იმედია დიდი ხნით).
არავის წამოცდეს დრო არ დაჩქარებულაო. ზუსტად იგივე ხარისხით აკეთებდნენ ამას ადრე 4-5 წელიწადში რასაც ახლა ერთში მოასწრებ სრული დატვირთვით. აი, ზღაპარში რომ ნაბოლარა ვარსკვლავივით ბიჭი ჩნდება – სხვები თუ წლობით იზრდებიან, ის დღეობით რომ მშვენდებ-ძლიერდება.

მოკლედ, უნდა ჩავყაროთ ბლომად ფქვილი, მერე ვურიოთ, ვურიოთ, ვურიოთ და ბლინებიც მზადაა – ჩორვენის რეცეპტებიდან.

და-უსრულებლობა

fiamifero — Thu, 17 Nov 2011 13:24:51 +0000

მოდი მოვიფიქროთ. ზამთარი დადგა, სიზმრების სეზონი. სახეზე შეყინული ღიმილის. და მოვიფიქროთ რა ზღაპარი დავდგათ ამ ზამთარს. გართობა ხომ გვინდა, ისტორიების შეთხზვა-განხორციელება.

When you hear there’s something wrong inside of me და რა რაააააა რამ

შემდეგი მონიშნული პუნქტი – ახალი წლის ღამე.

ისევ და ისევ

fiamifero — Mon, 31 Oct 2011 11:13:21 +0000

- სულ ცოტათი მაინც არ გიყვარვარ? – გუშინ მკითხე. პატარა ბავშვივით, ქვემოდან რომ გიყურებს და ვითომ სხვათაშორის გაძლევს ისეთ შეკითხვას რაც ძალიან, მთელი გულით და სულით უნდა რომ შეუსრულო.

- არაა. – ეს ჩემი პასუხია. ღიმილიანი და ავტომატური. სპონტანური უარყოფა, საუკეთესო საშუალებაა ხუმრობაში გაატარო ყველაფერი ამქვეყნად. ვინ გაბედავს გაგისერიოზულოს ან პასუხი მოგთხოვოს რამეზე. თუ პასუხი გინდა ხუმრობით ნუ მეკითხები, ბავშვური სახით.

ხომ რიგითი დღეა. ზის ბიჭი ნათელი, ეშმაკური სახით და ყოველგვარი შავბნელი აზრების გარეშე ღიმილით გეკითხება -სულ ცოტათი მაინც არ გიყვარვარ??დაბრუნდება სახლში ჩემი გმირი და დაიწყებს არგუმენტების ძებნას რატომ არ შეიძლება უყვარდეს სულ ცოტათი მაინც ასეთი ბიჭი. არგუმენტები გაცვეთილია, საკმაოდ სნობური და ფუჭი.

ძილის წინ მაინც ის გაახსენდება. სიცილით ნათქვამი ფრაზა, მორიგი სისულელე და უცებ რომ ჩაგიხუტებენ, ასევე ღიმილით გეტყვიან – ნუ გეშინია.

რატომ??

არაფრისაც არ მეშინია. ვამტკიცებ ხმამაღლა და უწყვეტად. -არ მეშინია არაფრის! სიკვდილისაც კი.

და ისევ – „ნუ გეშინია“.

ზეწარი დაიჭმუჭნა, ოთხივე ბალიში დაჭყლეტილი გდია საწოლში და მაინც აგრძელებ ბრუნვას, ვიღაცას უმტკიცებ თვალდახუჭული – არ მეშინია, დაგწყევლოს ეშმაკმა. ისეთი სიჩუმეა, ვერც დაიძინებ ადამიანი, საკუთარი აზრები ზედმეტად ხმამაღლა გესმის. გესმის? გეუბნები და დაიჯერე – არ მეშინია. თორემ ავდგები და იაპონელი მფრინავივით შევასკდები კლდეს, რომ დავამტკიცო ერთხელ და სამუდამოდ – გავიმარჯვე.

გამარჯვება აბსტრატული ცნებაა და ადამიანთა ენაზე გაგიჟებას ნიშნავს. ‘ხუთი საათია დილის არასრული, ასეთ დროს საერთოდ ფხიზლობენ გიჟები’….

ვფხიზლობ ამაყად, შეწუხებული და …

მეზობელი გარდაეცვალა ვიღაცას. საწყალი, გაწამებული ბავშვი იყოო – დიალოგი ტელეფონზე.

საწოლი ისევ, დაჭმუჭნული, ძალიან ნაცნობი და ძალიან უცხო. დავწვავდი სიამოვნებით, წითლად ავაბრიალებდი სახეებს,ხელებს,ფრაზებს,თვალებს,სიცოცხლის დღეებს. დაგწვავდით ყველას დაუნანებლად. ირაკლლი, გაწამებული ბავშვი ტელეფონზე ყურმოკრული დიალოგიდან. მას რაღას ვერჩი. აბა დაეწყვეთ, მიიღეთ ჰორიზონტალური მდგომარეობა სასწრაფოდ და ხმაურით. ჰეი შენ, კლავიშებზე მობრახუნევ, ადექი და ნებითა შენითა შეუერთდი მობრიალე სახეებს.

კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა და ახლა მკითხე აბა.

-სულ ცოტათი მაინც არ გიყვარვარ?
- არა.

მაგრამ მოგატყუებ, არ მენანება. რამდენი მოვატყუე, შენ რაღა დააშავე. ზღვარი არ არსებობს – ან ყველა გიყვარს, ან არავინ. დაუდგით ერთმანეთს ძეგლები, იფხიზლეთ ვნებით შეპყრობილებმა, მაგრამ არაფერი შეიცვლება. გიყვარს ყველა, ან – არავინ. მერე უკვე იტყუები, ახარისხებ, იღიმი, ბალიშებს ერჩი.

ახლა უკვე გვიანია

fiamifero — Tue, 25 Oct 2011 21:36:30 +0000

ან ვინმესთვის ადრეა იქნებ.
კარგა ხანია მინდა დავწერო და როგორც იქნა მივხვდი – სიტყვები არაა ჩემი, ამიტომ ვწვალობ და არ გამომდის რისი თქმაც მინდა. ჩემთვის შეიქმნა ფუნჯები და ფერები. აზილავ, მოუსმევ, ფერებს აურევ როგორც ქარიშხალს, რამდენიმე ფიგურაში ჩადებ თითქოს არავის მსგავს სახეს და განწყობას. შეხედავ და უსიტყვოდ გაგახსენდება რას ამბობდი, სიცოცხლის რამხელა მონაკვეთი მოყევი.

"შენ გიყვარს ჩაი..."

ლექსს ვკითხულობდი და გამახსენდა, რომ გიყვარს ჩაი. მე აღარც ჩაი მაღელვებს, აღარც რძე… შემიძლია ასე საძულველი ღვინოც კი შევიყვარო თუკი მთხოვს ვინმე, ოღონდ აღარ მინდა. მე აღარ ვასრულებ სურვილებს და აღარ შეგიყვარებ, შენც კი.

ავადმყოფობა სახელად “აღშფოთება”

fiamifero — Tue, 18 Oct 2011 13:01:33 +0000

„ვერ ვიტან პიდარასტებს და ნარკომანებს“ – განაცხადა ერთმა ჩემმა მამრობითი სქესის ნაცნობმა. ხომ საინტერესო დაჯგუფებაა? ასეთი ორიგინალობა ჯერაც არ მსმენია.ჩემი თავშეკავებული აღშფოთების შემდეგ ვითომ შეარბილა და ორივე ავადმყოფებად მიმაჩნიაო განაცხადა. კიდევ მესამე პრობლემა – ავადმყოფებსაც ვერ იტანს ანუ! მთელი 1 საათიანი დაძაბული დიალოგის შემდეგ (სავარაუდოდ ჩემ წყენინებას მოერიდა), ჩამოყალიბდა – პრინციპში სულერთია, ნარკომანები მეცოდებიან და არატრადიციული ორიენტაციის ხალხს რაც უნდა ის უქნია, რას ვერჩიო.

მას შემდეგ გული გამიტყდა მასზე, ვეღარ ვეკონტაქტები ისე ლაღად. ადრე არ მემართებოდა მსგავსი რამ – უაპელაციოდ ვიღებდი თითქმის ყველა ადამიანს თავიანთი ნაირფერი აზრებით. ვთვლიდი, რომ მიუხედავად ყველაფრისა მათაც ჰქონდათ ჩემს სივრცეში არსებობის უფლება.

რა შეიცვალა?

იქნებ მეც მათ დავემსგავსე, ვისაც შეუძლია სხვის საქმეში დაუკითხავად ჩაჰყოს ცხვირი და განაცხადოს – ვერ ვიტან… ორი უკიდურესობაა – განუსჯელობის და ყველას განსჯის. სად გადის მათ შორის ოქროს შუალედი ჯერ ვერ ვიპოვე.

მე ნარკომანების მაგიერ, დებილებს ვერ ვიტან…. და ვუალა, მიმიღეთ სექტაში უაზრო აგრესიით შეპყრობილო ადამიანებო, აშკარად თქვენს რიგებს შემოვუერთდი.

დუმილი – ყველაზე ლამაზი მელოდია

fiamifero — Wed, 05 Oct 2011 10:05:09 +0000

არ არის ალბათ მართალი, რომ მარტო ყოფნა უბედურების ხვედრია. ხანდახან ადამიანები შეგნებულად ირჩევენ მარტოობას და ალბათ ყველაზე ჰარმონიულად ისინი გრძნობენ თავს.